Er wordt naarstig gewerkt aan een nieuwe website voor het tijdschrift Plebs en het literaire Genootschap De Gezanten van Ruysdael. Binnenkort zul je ons terugvinden op www.plebs.be. Wie al eens een kijkje neemt, ziet alvast ons nieuwe logo ontworpen door Lies van Gasse. Ondertussen kun je ons bereiken op onze nieuwe plebsadressen. Naast tijdschriftplebs@hotmail.com kun je nu ook gebruik maken van info@plebs.be. Of mail de redactieleden door hun voor- en familienaam na elkaar te plaatsen gevolgd door plebs.be. Een voorbeeldje: bertdeceuninck@plebs.be.

 

Weer een stapje in de goeie richting!

 

Bert

 

 

Het is een komen en gaan van jewelste. Terwijl sommige literaire tijdschriften na twee nummers of enkele jaargangen van het toneel verdwijnen, schieten andere weer even dapper als paddestoelen uit de grond. Je zou het bos door de bomen niet meer zien, moet D.B. Rademaeckers gedacht hebben en sedertdien neemt hij er in ieder nummer eentje onder de loep.

 

Slet. Wegwerpmagazine - nr. 5 -  www.sletmagazine.nl

 

Verandering van spijs doet eten. Stel dat ik mijn abonnement op Poëziekrant nog dit jaar opzeg, wat kies ik dan in de plaats? Het mag eens wat meer zijn, een vormelijk hoogstandje, jong en hip, maar ook inhoudelijk sterk. Ik wil bovendien wat variatie en het blad mag me zelfs, wie weet, compleet wegblazen. Na wat gegoogel valt mijn oog op het magazine SLET. Een catchy titel, dat mag gezegd en als je je niet stoort aan het kotsgeluid bij het openen van de eerste pagina, valt het best aantrekkelijk te noemen. Het blad komt driemaandelijks uit en wordt gratis verspreid in en rond Eindhoven en op het internet. Ieder nummer wordt onder handen genomen door een andere vormgever met vaak mooie resultaten als gevolg. Inhoudelijk blijf ik echter behoorlijk op mijn honger zitten. SLET is niet meer dan een mooie, lege doos en dat beseffen de redactieleden ook gezien hun oproep in het laatste nummer: ‘SLET zoekt inhoud’. De redactie kampt een beetje met zijn weirdo wegwerpimago en vraagt dringend ‘gewone’ inzendingen zoals verhalen en gedichten. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en misschien ook een eerste stap in de goede richting, wie weet.

 

Ondertussen heb ik de smaak te pakken en vraag ik me af hoe het met ons eigenste stripmagazine Parcifal zou gaan. Tot mijn grote verbazing ontdek ik echter dat het tijdschrift na een jaar de pijp aan Maarten gegeven heeft. Blij verrast ben ik wel als ik bemerk dat de leegte in de stripwereld sedert april ingevuld wordt door een waardige opvolger: Het Salon. De redactieleden – Peter Moerenhout, Sébastien Conard en Tim F. Van der Mensbrugghe – willen echter niet geassocieerd worden met het ter ziele gegane Parcifal waartoe ze vroeger behoorden. Het Salon is geen feniks die uit Parcifals as is opgestaan, maar ontstond eerder uit een zekere onvrede en grotere ambities. Uit het voorwoord van het eerste nummer en een interview met Stripschrift blijken deze hooggespannen verwachtingen. Het Salon wil een open forum zijn voor ondergronds talent, een ontmoetingsplaats voor scenaristen en striptekenaars, een beweging zelfs waarbij medewerkers de richting van het tijdschrift mee helpen bepalen. Maar het gaat verder dan dit. De redacteurs hopen een atelier te kunnen uitbouwen waarin tekenaars elkaar kunnen steunen en waaruit misschien een eigen striplabel zal groeien.

Bij een eerste lezing valt het al op: Het Salon oogt volwassener en professioneler. Het studentikoze, Vlaamse rakkersgehalte is er wat uit (met uitzondering dan van de penislikkende vuurzeug op het achterblad) en het blad heeft zelfs een internationale uitstraling dankzij de schitterende cartoons van prijsbeest Scott Carlson (Chicago, US). Maar het tekentalent van eigen bodem moet zeker niet onder doen. Vooral het prachtig ingekleurde And then you where gone van Delay – ik vergeef hem graag de spellingfout in zijn titel - en het meer basic, maar heel originele Kommandant van redacteur Sébastien Conard, waarin een Duitse Kommandant danig hallucineert op de wereldbefaamde snor van de Führer, droegen mijn voorkeur weg. De Vijver van Chuck Groenink, waarin een jonge kraker door de kus van een onverstaanbare bejaarde buurvrouw in een kikker verandert, kwam dan weer wat puberaler over. Jammer ook dat Tim F. van der Mensbrugghes originele comic wat in het water viel door de te donker weergegeven afbeeldingen. Deze doen trouwens sterk denken aan de shots in games wat de brede opzet van Het Salon illustreert. Het tijdschrift brengt niet alleen een waaier aan tekenstijlen en genres, de sterkte van het blad zit hem vooral ook in de extra rubrieken en beschouwingen.

In de niet toevallig gekozen rubriek Breedbeeld bespreekt Arnout Capiau het overwegend linkse engagement in comics na de aanval op de WTC-torens. Opvallend is dat meer rechtse reacties de mond gesnoerd worden en dat het engagement in beeldverhalen nog te weinig au sérieux genomen wordt. In Visie krijgen we Toon Horstens ongezouten mening over de faliekante mislukking van Parcifal die volgens hem onder meer te wijten is aan het ontbreken van een duidelijke redactionele lijn. Daarnaast heeft hij het ook over het oprichten van tijdschriften en de lange weg die men als striptekenaar moet afleggen. Verder leverden Conard en Van der Mensbrugghe voor de rubriek Grensgebied een boeiend artikel af over de wederzijdse beïnvloeding tussen film en strip. Heel wat verfilmingen van graphic novels vallen te zwak uit omdat ze te dicht bij het origineel willen aanleunen. Maar karikaturale striphelden komen vaak ongeloofwaardig over op het witte scherm, hoeveel je ook investeert in de nodige special effects. Voorts lezen we in Figuur over de stripvoorkeur van Bert Ostyn, frontman van de succesvolle Belgische band Absynthe Minded. Om af te sluiten ook nog een handige stripagenda en de rubriek Profiel waarin de redactie in ieder nummer een stripwinkel in de kijker zet. Het is tenslotte de handelaar die de 1000 vooropgestelde exemplaren van dit nieuwe magazine aan de man moet brengen. Maar als je het mij vraagt, zullen ze daar weinig overredingskracht voor nodig hebben. Een kleurrijk, gevarieerd blad dat ook wat te zeggen heeft, kan voor slechts vijf euro niet anders dan als zoete broodjes over de toonbank gaan.

 

D.B. Rademaeckers, GDGR

 

Win het eerste nummer van Het Salon. Surf naar www.salonstrips.be en vul de volgende slogan aan: Het Salon. Volgend jaar in de wachtzalen maar ... Mail je antwoord naar tijdschriftplebs@hotmail.com voor 30 juni.

 

Wie graag 2500 euro ontvangt, kan zich wenden tot het dichtstbijzijnde interimkantoor en een fijne job zoeken. Indien u echter te lui bent om te werken, kunt u ook in uw pen kruipen en gedichten gaan schrijven. Die stuurt u dan op naar de vijfde poëziewedstrijd van de stad Oostende (of in het plaatselijke regiolect: het stad Oostende). Indien iemand u voor is geweest, kunt u nog altijd 1250 euro verdienen, ook niet onaardig, of 625 euro als u derde wordt.

In de jury zetelen Frank Decerf, Hester Knibbe, Lut Missine, Koen Stassijns, Ivo van Strijtem en Koen Vergeer. De voorzitter is Geert van Istendael. Het reglement valt na te lezen op www.oostende.be/cultuur. Maar geen nood, u heeft nog tijd tot 30 september 2007 om uw eieren op te sturen naar Poëziewedstrijd stad Oostende, Cultuurdienst, Vindictivelaan 1, 8400 Oostende.

Veel succes!